"Θλιμμένος Μπούφος"

Τεστ. Απαντήστε με πλήρη ειλικρίνεια

2011-07-29T12:37:00.005Z

Η ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ

Είναι μια πλημμύρα βιβλικών διαστάσεων. Γύρω σου κυριεύει το χάος που προκάλεσε ένας τυφώνας και πολλαπλές πλημμύρες. Είσαι ένας δημοσιογράφος - φωτογράφος που δουλεύει για μία πολύ μεγάλη εφημερίδα, και είσαι παγιδευμένος μέσα στην μέση αυτής της καταστροφής.

Η κατάσταση είναι φοβερή! Προσπαθείς να τραβήξεις φωτογραφίες που θα καθορίσουν την καριέρα σου. Σπίτια καταστρέφονται, άνθρωποι ουρλιάζουν, άλλοι εξαφανίζονται κάτω από τα νερά! Η φύση τα καταστρέφει όλα!

ΤΟ ΤΕΣΤ

Ξαφνικά βλέπεις έναν "άνθρωπο" μέσα στο νερό! Παλεύει για τη ζωή του προσπαθώντας να μη τον καταπιούν τα κύματα!

Πλησιάζεις... και σου μοιάζει οικείος! Ξαφνικά καταλαβαίνεις ποιος είναι!

Είναι ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’!!!

Την ίδια στιγμή βλέπεις τεράστια κύματα να κατευθύνονται καταπάνω του έτοιμα να τον πνίξουν!

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

1) Μπορείς να σώσεις την ζωή του ή
2) Να τραβήξεις μια δραματική φωτογραφία που αναπαριστά τον θάνατο του

Η ΕΡΩΤΗΣΗ

Εδώ είναι η ερώτηση και παρακαλώ απάντησε ειλικρινά:

Θα επιλέξεις έγχρωμο φιλμ με υψηλή αντίθεση ή θα πας για την κλασική απλότητα του ασπρόμαυρου;

ΚΕΝΘΕΑ, γιατί νοιαζόμαστε

2011-02-02T17:02:00.005Z

Στο σπίτι, αποβάλλοντας την κούραση της δουλίας με μιαν παγωμένη, όταν κτυπά το κουδούνι. Κανένα χαμένο κορμί δεν με έπιασε τηλέφωνο πως θα έρθει, ο ενοικιαστής έχει από τον αύγουστο να φανεί άρα πρέπει να είναι κάποιος ξεχασμένος που τραγουδά τα κάλαντα ακόμα. Anyways, πάω ανοίγω.

- Γεία σου φίλε μου. Είμαι ο blah blah από το ΚΕΝΘΕΑ blah blah blah blah ναρκωτικά blah blah blah blah. Blah blah blah;
- Φίλε ενδιαφέρομαι να βοηθήσω, πραγματικά, και ευχαριστώ που ήρθες μέχρι το σπίτι μου. Δυστυχώς όμως το ταμείο είναι μείον και έχω ακόμα ένα τσιγαριλίκι. Δεν μπορώ να αγοράσω τίποτε παραπάνω αυτή τη στιγμή....
- ..!!??!?!..

Oooμμμμμ

2011-01-15T22:11:00.000Z

Περί σημαίας...

2010-10-08T14:45:00.003Z

Το τανκ όταν έμπαινε στο Πολυτεχνείο έφερε ελληνική σημαία...Οι φοιτητές μέσα απ’την πύλη είχαν και αυτοί ελληνική σημαία...

Θα ‘πρεπε να ρωτήσουμε τον «αυστραλοπίθηκο» ποιαν απ’ τις δύο έκαψε, κι έπειτα να τον «κρεμμάσουμε».

2010-04-13T07:37:00.001Z

Άδεια μπουκάλια που χορεύουν στον αέρα
κι αναστατώνουν φιλήσυχους πολίτες
που όλο κοιτάνε προς τα εδώ κι ανησυχούν
Πώς βρέθηκαν εκεί αυτοί οι αλήτες;

Έι έι έι
έχουμε πάρτι εδώ.... έχουμε πάρτι
αν μας ακούς, αν μας ακούς
αν μας ακούς εκεί κάτω κι εσύ,
ΕΛΑ!

Είναι μονόδρομος ο δρόμος που έχουμε πάρει...

2010-02-12T10:27:00.000Z

“Κυπριακό Πρόβλημα”

2009-11-10T22:55:00.006Z

Η πολιτική και οι πολιτικοί της Κύπρου έχουν σαν κύριο - εάν όχι μοναδικό - λόγο ύπαρξης το “Κυπριακό Πρόβλημα”. Διερωτώμαι καμιά φορά εάν δεν υπήρχε αυτό το "Κυπριακό" τι θα "πουλούσε" ο κάθε ένας πολιτικός στα δελτία. Εν πάση περιπτώσει, επίσημα το Κυπριακό αυτό πρόβλημα υφίσταται εδώ και 35 χρόνια. 35 χρόνια τώρα όλοι ψάχνουν την περιβόητη λύση. Μια λύση που θα είναι "ανθρώπινη", "λειτουργική", "βιώσιμη"... και φυσικά στα πλαίσια τα ευρωπαϊκά και τα λοιπά και τα λοιπά.

Εγώ, δεν έζησα τον πόλεμο. Ζω όμως 26 χρόνια στο "Κυπριακό Πρόβλημα".
Εγώ, δεν ανήκω σε καμιά παράταξη ούτε και ασχολήθηκα με κανένα κόμμα. Μου αρέσει να ακούω τι έχει να πει ο κάθε ένας... και μετά να αλλάζω κανάλλι.
Εγώ, νομίζω πως 35 χρόνια τώρα, κατά γενική ομολογία, ασχολούμαστε με το "Κυπριακό" αλλά δεν αντιληφθήκαμε το "Πρόβλημα".

Δηλαδή, ψάχνουμε να βρούμε μια λύση χωρίς πρώτα να υπάρχει ο προσδιορισμός του προβλήματος.

Το πρόβλημα δεν είναι πως η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο με τα γνωστά επακόλουθα.
Δεν είναι οι πρόσφυγες ΕΚ και ΤΚ που έχασαν τις περιουσίες τους.
Δεν είναι οι αγνοούμενοι ούτε οι συγγενείς τους που ζουν κάθε μέρα μη γνωρίζοντας την τύχη των δικών τους.

Το πρόβλημα είναι πως 35 ΜΟΛΙΣ χρόνια μετά από την μεγαλύτερη τραγωδία (στην σύγχρονη ιστορία) της Κύπρου ο λαός της δεν μπορεί να αναγνωρίσει το ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
Δεν μπορεί να αντιληφθεί ΓΙΑΤΙ η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο.
Δεν μπορεί να αντιληφθεί ΓΙΑΤΙ υπάρχουν οι πρόσφυγες που έχασαν τα σπίτια τους και και ΓΙΑΤΙ συνάνθρωποι μας που έχασαν τους αγαπημένους τους.

Εγώ, δεν μπορώ να αντιληφθώ πως γίνεται οι άνθρωποι να πολεμάνε έναν συνάνθρωπο τους επειδή πιστεύει σε έναν διαφορετικό Θεό. Σε έναν άλλο Θεό δηλαδή, που έφτιαξε κάποιος άλλος άνθρωπος όπως έφτιαξε και αυτός τον δικό του. Να πολεμάνε έναν συνάνθρωπο τους επειδή μιλά μια διαφορετική γλώσσα και έχει διαφορετικές συνήθειες και κουλτούρα.

Η διαφορετικότητα του καθενός είναι που πρέπει να μας ενώνει, να μας ανοίγει το μυαλό και το πνεύμα και όχι να μας χωρίζει και να μας απομονώνει. Ο καθένας δικαιούται να βάζει ταμπέλες στον εαυτό του και να νοιώθει όσο έλληνας, όσο κύπριος ή όσο τούρκος θέλει - και φυσικά με οποιοδήποτε συνδυασμό των τριών.

Παράλληλα όμως πρέπει να αναγνωρίσει πως υπάρχουν και αυτοί που θέλουν απλά να νιώθουν άνθρωποι. Αυτοί που δεν χρειάζεται να βάλουν ταμπέλες στον συνάνθρωπο τους βάση σε πια μεριά του κόσμου γεννήθηκε, τι γλώσσα χρησιμοποιεί για να επικοινωνήσει ή ποιον Θεό έφτιαξε για να τον προστατεύει από την ανθρώπινη μικρότητα του. Υπάρχουν αυτοί που δεν θέλουν να απομονώνονται σε ένα κύκλο που όλο και μικραίνει και όπου όλο και λιγότεροι είναι οι ίδιοι μεταξύ τους από φόβο στο διαφορετικό.

Ζώντας τα τελευταία δύο χρόνια στην Κύπρο νοιώθω καθημερινά μια γενική απογοήτευση από τον τρόπο αντιμετώπισης του κόσμου σε αυτό που ονομάζουμε "Κυπριακό Πρόβλημα". Όχι τόσο από πολιτικής πλευράς όσο από θέμα αντίληψης του κόσμου. Ειδικά όταν ακούω απόψεις από νέους ανθρώπους οι οποίες ουσιαστικά δεν προσφέρουν τίποτα άλλο στο μέλλον αυτού του τόπου παρά ένα διαχρονικό παρελθόν. Ένα μέλλον που δυστυχώς μας καταδικάζει όλους.

Υπάρχει σωτηρία στον λαό της Κύπρου ή θα κοιμηθούμε πάλι όπως στρώνουμε και σε 70 χρόνια θα αναπολούμε την Κύπρο που κάποτε ήταν μια μοιρασμένη χώρα;
Πως αντιλαμβάνονται οι νέοι το Πρόβλημα στο Κυπριακό;
Θέλουμε όντως μια λύση;

2009-08-25T10:24:00.000Z

2007-05-13T04:18:00.001Z

Δεν υπάρχουν καλοί άνθρωποι.
Απλά κάποιοι είναι κακοί στον εαυτό τους και κάποιοι στους άλλους.

Lost Control

2007-05-03T12:38:00.002Z

Life has betrayed me once again,
I accept some things will never change.
I've let your tiny minds magnify my agony,
and it's left me with a chem'cal dependency for sanity.

Yes, I am falling... how much longer till I hit the ground?
I can't tell you why I'm breaking down.
Do you wonder why I prefer to be alone?
Have I really lost control?

I'm coming to an end,
I've realised what I could have been.
I can't sleep so I take a breath and hide behind my bravest mask,
I admit I've lost control.